Image and video hosting by TinyPic
( ကုိယ္ပုိင္ဘာမွမရွိ )==================အသေကာ ေလာေကာ သဗၺံပဟာယ ဂမနီယံ။ ေလာေကာ----------------->ေလာကၾကီးသည္။ အသေကာ---------------->ကုိယ္ပုိင္ဥစၥာမရွိပါေပ။ သဗၺံ---------->ရွိပါတယ္ဆုိတဲ့ပစၥည္းဥစၥာေတြကုိ ပဟာယ-------->တစ္ေန႕ေသာအခါပယ္စြန္႕ခြာ၍ ဂမနီယံ------------>သြားရမွာခ်ည့္ ပါေပတကား။ ===============(သေျပကန္ဆရာေတာ္)
"ေကာင္းကင္ေျမလွ်ဳိး ေရ၀ယ္တုိး၍ ပုန္းလွ်ဳိးေနခုိ မေသလုိလည္း ဤကုိယ္မုခ် မေနရ" "မိမိကုိယ္ကုိ ကာကြယ္ဖုိ႕ ဘယ္ေတာ့မွ ဆင္ေျခမရွာပါနဲ႕ အမွားေနာက္က ဆင္ေျခေတြကုိ ဘယ္သူမွ နားမေထာင္ခ်င္ၾကပါ" စာေပေဟာေျပာပြဲေတြသည္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိသမွ် တင္ျပေပးထားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။....နားေထာင္မည့္သူမ်ား အေနျဖင့္ေကာင္းတာကုိယူျပီး မေကာင္းတဲ့အခ်က္ကုိပယ္ႏုိင္ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္သည္စာေပေဟာေျပာပြဲမွ ဗဟုသုတႏွင့္ ကုိယ္ပုိင္ေတြးေခၚတတ္ေစရန္ျဖစ္သည္။ သုိ႕ျဖစ္ပါ၍ ေနာက္ထပ္ေတြ႕ ရွိသမွ် ဆက္လက္ေဖာ္ျပ သြားပါဦးမည္။

Wednesday, October 27, 2010

ကုိယ့္အေတြး နဲ႕ အားလုံးေကာင္းေစဖုိ႕

ဘယ္ေနရာဘယ္ေဒသမွာ ငါတုိ႕ခႏၶာေတြ ထားခဲ့ရမယ္ဆုိတာ မေသခ်ာေသာ အသိေတြႏွင့္သာ အဆုံးသတ္မယ့္ လူေတြထဲမွာ ဘာမွမသိေသးတဲ့ မိမိကုိယ္တုိင္ ပါ၀င္ေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ လူတစ္ေယာက္ကုိ ေမးဖူးပါတယ္။ သူက မင္းထြက္သြားျပီးတဲ့ေနာက္ မင္းရဲ႕သတင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ က်န္ေနမွာလဲ… ဘယ္သူက စိတ္၀င္တစား ရွိေနအုံးမွာလဲ။ မင္းကုိစြဲလမ္းေနဖုိ႕ မလုိဘူး။ တကယ္ေတာ့ မင္းကုိအေၾကာင္းျပဳျပီး က်န္ရစ္သူေတြက ကုသုိလ္ယူၾကရမွာ။ အခုျဖစ္ေနတာက ငါတုိ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေသေသာသူအတြက္ ေကာင္းမႈရေအာင္ လုပ္ေပးတာတဲ့။ ကုိယ့္အတြက္ ကုိယ္လုပ္ေနတာကုိ မသိၾကပဲ။ အဓိပၸာယ္လြဲမွားေနၾကတယ္။ ေသေသာသူကုိ ဘာေပးေပး ဘာမွမရတာေတာ့ အေသခ်ာပဲ။ ေနာက္ျပီး လူတုိင္းဟာ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္ကုိသာ ခုံမင္ၾကတယ္။ လူတုိင္းမွာ ပုံမွန္ဆုိတာ မရွိဘူး။ ဆင္းရဲရင္ခ်မ္းသာေအာင္ ခ်မ္းသာရင္ ဒီထက္ ပုိခ်မ္းသာေအာင္ ၾကဳိးစားၾကမွာပဲ။ မင္းကုိသတိရတယ္ဆုိတာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ရွိမွာလဲ။ ျဖစ္မလာႏုိင္ေတာ့တဲ့ အရာေတြအတြက္ သတိမရတာကုိ ငါေတာ့ပုိၾကဳိက္တယ္လုိ႕ သူကေျပာတယ္။ လူေတြဟာ နတ္ျပည္ေရာက္ဖုိ႕ထက္ ေနခဲ့တဲ့ေလာကမွာ သမုိင္းက်န္ဖုိ႕ကုိ ပုိအေလးထားေနၾကတယ္။ အဲဒါကုိကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဟုတ္တယ္ဗ်။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အစြဲေတြ ကြ်တ္တယ္ေျပာေျပာ ေသသြားခဲ့ရင္ နာမည္ေကာင္းေလးေတာ့ က်န္ခဲ့ခ်င္တာပဲ။ ကုိယ့္ကုိေမ့သြားမွာကုိ ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ ဒါကျဖစ္ေနၾကတာကုိ ေျပာျပတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဒီလုိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေသျပီးဆုိမွေတာ့ ဘာကုိသိအုံးမွာလဲ သိေတာ့ေရာ ဒီပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ဘာဆုိင္ေတာ့မွာလဲ… လူေတြယုံၾကည္ေနၾကတဲ့ အမ်ဳိးထဲမွာ၊ ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျပန္၀င္စားတာကေရာ ဘာထူးစမ္းလုိ႕လဲ။ သိသင့္တာက ကုိယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ… ရုပ္နာမ္အသစ္ တစ္ခုျဖစ္သြားျပီး။

တကယ္ေတာ့ နာမည္ေကာင္း က်န္ခဲ့ျခင္းက ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္က စာေရးသူသည္ ဘယ္အရာကုိမွ မေၾကာက္ခဲ့ဘူး။ ထစ္ခနဲျဖစ္ ခုတ္မယ္ထစ္မယ္ ပါးပါးလီွးမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္မ်ဳိးေတြနဲ႕ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဟုတ္လွျပီး ထင္ေနခဲ့တယ္။ ဘ၀ကသံၾကဳိးရုိက္ မွတ္သားေပးလုိက္တဲ့ အတုိင္းအေရာင္မဆုိး မျပဳျပင္ပဲ ဆက္တုိက္ မုိက္ေနအုံးမယ္ဆုိရင္ ေနာက္တစ္ဘ၀မွာ ဒီထက္ပုိဆုိးသြားမွာကုိ နားလည္လာခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ေတြဟာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိတာကုိသိတဲ့အတုိင္းပဲ ထားတတ္ၾကတာက ပုိမ်ားပါတယ္။ အဲဒီအက်င့္က အလြန္းဆုိးပါတယ္။ သိတဲ့အတုိင္း လုပ္ႏုိင္ၾကမယ္ဆုိရင္ အေကာင္းဆုံးပဲေပါ့။ အကုန္မလုပ္ႏုိင္ဘူးပဲ ထားပါ နိဗၺာန္တံခါးက မပိတ္ထားပါဘူး။ လုပ္ႏုိင္တဲ့လူအတြက္ အျမဲတမ္းတံခါးဖြင့္ ၾကဳိဆုိလွ်က္ပါပဲ။ အခုေျပာသြားသလုိေပါ့ သိျပီးမွ မေကာင္းမႈေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာက ပုိဆုိးပါတယ္။ အကုသုိလ္ျဖစ္တယ္လုိ႕ မယူဆရင္ေနပါ အဓိပၸာယ္ရွိျခင္း မရွိျခင္းကုိ အရင္သုံးသပ္ၾကည့္ရင္ လုပ္သင့္မလုပ္သင့္ အေျဖတစ္ခု ထြက္လာမွာပါပဲ။ “ဗုဒၶတရားေတြမွာလဲ အမွားအမွန္ ေ၀ဖန္စမ္းစစ္ျပီးမွ လုပ္ဖုိ႕အခ်က္” ပါတာပဲမဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အေပၚယံေတြနဲ႕ ကုိယ့္ကုိအထင္ၾကီးေစဖုိ႕ ျခိမ္းေျခာက္ေနတာပါ။ ကုိယ့္အတြင္းမွာက ဟန္မရွိပဲ စံလုပ္တတ္တဲ့လူလုိ႕ ယခုအခ်ိန္မွာ သုံးသပ္မိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ ဆုိတာက ကုိယ့္အလုပ္နဲ႕ ပတ္သတ္ရာ ပတ္သတ္ေၾကာင္းေတြေပါ့။ ပဲ့ကုိင္ရွင္ကေတာ့ ကုိယ္ပါပဲေလ။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အရင္ဦးဆုံး ကုိယ္တုိင္ပဲ ဆုံးျဖတ္တာပါ။ ခုိင္မာျပီး ေသခ်ာတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မ်ဳိးေတြကုိ ခ်မွတ္ဖုိ႕သာ လုိအပ္တာပါ။ မွားရင္လည္းခံ မွန္ရင္လည္းစံေပါ့။

လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း အခ်ိန္ကုန္ေနေသာ ဘ၀တစ္ခုကုိ ပုိင္ဆုိင္ထားျပီး ဆုိမွေတာ့ အေမ့အိမ္ေလာက္ေတာ့ ဘယ္ျငိမ္းခ်မ္းေတာ့မလဲ။ ဒါကသဘာ၀ က်ပါတယ္ေလ။ အျမဲတမ္း မိဘရင္ခြင္မွာ ေနလုိ႕မွ မရႏုိင္တာ။ ကုိယ့္အလုပ္နဲ႕ကုိယ္မုိ႕ အိမ္ကုိ ခဏေလာက္သာ ျပန္ရတာ မစမ္းေတာ့ပါဘူး။ အဲလုိ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ေလး ခဏအတြင္းမွာ မိမိ၏ဖခင္ႏွင့္ အေတြ႕အၾကဳံေလးေတြ ဖလွယ္ၾကတယ္။ ဘယ္လုိမွ လုိက္မမွီတဲ့ ေဖေဖကုိ ကြ်န္ေတာ္အျမဲတမ္း ေလးစားမိတယ္။ ဘ၀မွာ စံ တင္ထားတဲ့ ပုဂၢဳိလ္တစ္ေယာက္ အျမဲတမ္းရွိသင့္တယ္လုိ႕ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အေဖဟာ စာအုပ္ထဲမွာ အျမဲဖတ္ေနတဲ့ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ အထက္မွာ ထာ၀ရ ရွိေနပါတယ္။ ႏုိဘယ္ဆုရွင္ေတြ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ေပၚေနတယ္။ ကုိယ့္ဘ၀မွာလဲ အေဖနဲ႕ေတြ႕တုိင္း ႏုိဘယ္ဆုရွင္ေတြနဲ႕ ေတြ႕ရတာထက္ ပုိတန္တယ္လုိ႕ ေတြးမိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ အေဖနဲ႕ဆုိ ကြ်န္ေတာ့္ ပတ္၀န္းက်င္ေတြ၊ ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္ေတြ၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာေတြကုိ ဂရုတစုိက္နဲ႕ နားေထာင္ေပးတယ္။ ျပီးရင္ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀အတြက္ အၾကံေပးတယ္။ ျပႆနာေတြရွိရင္ အခ်ိန္ေပးျပီး ကူညီေျဖရွင္းေပးတယ္။ အဲဒီႏုိဘယ္ဆုရွင္ေတြ၊ သိပၸံပညာရွင္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ အခ်ိန္ေပးဖုိ႕ ေနေနသာသာ ေတြ႕ခ်င္မွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႕ရဲ႕ အဆုိအမိန္႕ေတြထက္စာရင္ေလ အေဖေျပာျပတဲ့ စကားပုံတစ္ခု သားမွတ္ေနတယ္ အေဖ “ငါ့သားအျမဲမွတ္ထား၊ ဘယ္လုပ္ငန္းပဲလုပ္လုပ္၊ ရျပီးတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈ သရဖူနဲ႕ ေက်နပ္မေနနဲ႕၊ ပန္းတုိင္တစ္ခု ေရာက္ျပီးျပီးဆုိရင္ ေနာက္ထပ္ဒီထက္ ျမင့္တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတုိင္တစ္ခု ထပ္ခ်ရမည္” ဒီစာပုဒ္ေလးကုိ ၾကဳိက္လြန္းလုိ႕ သားမွတ္စုေလးထဲမွာကုိ ေသခ်ာမွတ္သား ထားပါတယ္အေဖ။ အေဖေပးတဲ့ ဒီအေမြက တန္းဖုိျဖတ္လုိ႕ မကုန္ႏုိင္ပါဘူး။ ေနာင္လာေနာင္သားေတြ အတြက္ အသုံး၀င္ေနဦးမွာပါ။ ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္ အေမြေပးႏုိင္တာ ဒီလုိအဓိပၸာယ္ရွိတဲ့ စာသားေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အေဖဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ ထိပ္ဆုံးက ႏုိဘယ္ဆုရွင္ တစ္ေယာက္ေပါ့။ သူတုိ႕ေခတ္ သူတုိ႕ခ်ိန္တုန္းက သူတုိ႕တတ္တဲ့ ပညာေတြရွိခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ေခတ္နဲ႕ကြာတယ္ဆုိေပမယ့္ စည္းစနစ္ေတြက အတူတူပါပဲ…။

အေဖ့ကုိ လုိက္မမွီတာထက္ မႏႈိင္းေကာင္းဘူး ဆုိတာကုိ သိေနတယ္ေလ။ “ဆရာထက္တပည့္ လက္ေစာင္းထက္” ဆုိတဲ့ စကားပုံက ေကာင္းျခင္းကုိျပတယ္။ “အေဖထက္ သားတစ္လၾကီး” ဆုိတဲ့စကားပုံက မေကာင္းဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ အေဖေမြးထားတဲ့ သားတစ္ေယာက္သည္ မညံ့ဘူး၊ ေတာ္တယ္ ဆုိတဲ့ အျပင္ပန္းအလွေတြနဲ႕ ပကတိအေျခအေနကုိ ဖုံးလႊမ္းထားမိတယ္။ အေဖနဲ႕ စကားေျပာတုိင္း အေမကလည္း ေဘးမွာ၀င္နားေထာင္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ေမေမအျမဲတမ္းမွာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိပါတယ္။ အဲဒါက စာၾကဳိးစား၊ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ အဆင္ေျပေအာင္ေပါင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕လည္း တည့္ေအာင္ေပါင္း အားလုံးနဲ႕ အဆင္ေျပေလ အလုပ္လုပ္ရတာ ေခ်ာေမြ႕ေလလုိ႕ ေမတၱာေတြနဲ႕ ေျပာတဲ့စကားကုိ လုပ္ငန္းခြင္၀င္တုိင္း အမွတ္ရေနဆဲပါ အေမ…။ အေမ့ေနာက္ကြယ္မွာ အေမမၾကဳိက္တဲ့ အရာေတြကုိ သားစိတ္ၾကဳိက္ လုပ္ေနမိခဲ့ပါတယ္။ သားအေတြး သားလုပ္ရပ္ေတြက မေကာင္းမႈ႕ေတြဘက္ကုိ အားသန္သြားခဲ့တယ္။ ၾကီးၾကီးမားမား အမွားေတြက်ဳးလြန္တာ မဟုတ္ပါဘူးအေမ။ အနေႏၲာ အနႏၲငါးပါးအျပင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မၾကဳိက္ၾကတဲ့ အရက္ေသစားကုိ မေကာင္းမွန္းသိသိနဲ႕ စိတ္အလုိလုိက္ အၾကဳိက္ေဆာင္ျပီး ေသာက္ခဲ့မိတာပါပဲ။ စာဖတ္သူေတြ အထဲမွာလည္း ဒီလုိမ်ဳိးရွိမွာပါ။ မေတြးမိၾကေသးလုိ႕ ဒါမ်ဳိးေတြကုိ သတိမထားတာ ေနမွာပါ။ ဘယ္မိဘကမွ အရက္ေသစာ ေသာက္စားတာ မၾကဳိက္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ေတြဟာ တခါတေလ လုပ္မိလုိက္တဲ့ အမွားေလးေတြကုိ ျပန္ျပန္ျပီး စဥ္းစားသုံးသပ္ ေစခ်င္တယ္။ အနည္းဆုံးေတာ့ အမွားေတြကုိ သိလာရင္ မွန္တာကုိ လုပ္ခ်င္လာပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း မေျပာပေလာက္တဲ့ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ လမ္းမွားေရာက္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေတြကုိ အျမဲတမ္း စြန္႕ပယ္ပစ္ဖုိ႕ သားစိတ္ေတြကုိ အျမဲတမ္း တုိက္ပဲြ၀င္သြားမွာပါ။ အခုလုိ အမ်ားသူဌာကုိ အက်ဳိးျပဳတဲ့ တရားစာေပေတြ၊ ဗဟုသုတေတြ ေ၀မွ်ရင္းနဲ႕ ခရီးဆက္ဖုိ႕ ၾကဳိးစားေနမွာပါ။ အရမ္းေၾကာက္ဖုိ႕ ေကာင္းတယ္ေနာ္… အေတြးအေခၚေတြ မွားသြားရင္ ဘ၀ၾကီးလည္း လမ္းမွားကုိ ေရာက္တတ္တယ္။

မာနဆုိတာ မထားသင့္တဲ့ေနရာမွာ ထားမိရင္ မမွားသင့္တဲ့ အမွားေတြ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္အလုပ္မဆုိ ငါလုပ္ႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ “ဇြဲ” မဟုတ္တဲ့ မာနကုိ “ဇြဲ” လုိ႕ ထင္မွတ္ခဲ့တာ… ေကာင္းတဲ့အရာေတြ အတြက္ ဒီလုိစိတ္ဓာတ္ထားတာ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ “မျဖစ္မေန လုပ္မယ္လုိ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်တာဟာ ေအာင္ျမင္ျခင္း၏ အဓိက လုိအပ္ခ်က္” ဟုဆရာေတာ္ တစ္ပါးေရးထားတဲ့ စာေစာင္မွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ လမ္းမွားေနခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လုိ မေတြးမိၾကပါနဲ႕… ထုိစဥ္က ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားပုံက ကုိယ့္ကုိအထင္ေသးမွာ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အလုပ္ဆုိလည္း ပုိလုပ္ႏုိင္တယ္ တကယ္လည္း လုပ္တယ္… ကြ်န္ေတာ္က အမွန္တုိင္းပဲ ေနတယ္လုိ႕ အတၱစိတ္ေတြနဲ႕ ေ၀ခြဲမရတဲ့ ေမာဟေတြလည္း မ်ားေနခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီခါက်ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ ဆက္ဆံတဲ့အခါ လူေရြးေပါင္းတာမ်ဳိး ရွိပါတယ္။ သာမာန္လူေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း ပုံေဖာ္ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ကြ်န္ေတာ္(၂၅-၂၆)ႏွစ္ အတြင္းမွာ ျဖတ္ေက်ာ္ရင္းနဲ႕ ရလာတဲ့ဘ၀ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ ႏွင့္ အေတြ႕အၾကဳံပါပဲ။ ေထြေထြထူးထူး မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ တစ္ခုေျပာျပမယ္။ ကြ်န္ေတာ့္နဲ႕ တစ္ေက်ာင္းထဲ အတူတက္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႕နာမည္က သူရလုိ႕ ေခၚပါတယ္။ သေဘာအရမ္း ေကာင္းလြန္းတဲ့ စာရင္းထဲေတာ့ မ၀င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေျပာရမယ့္အရာေတြကုိ မေျပာ၊ မေျပာရမယ့္ အရာေတြက်ေတာ့ ေျပာျပန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မဟုတ္မခံ စိတ္ေလးရွိေတာ့ ကုိယ္မွန္ေနရင္ ေခါင္းငုံ႕မေနတတ္ဘူး။ မွန္လုိ႕ကေတာ့ အတန္းၾကီးမကလုိ႕ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္လုပ္ရမွ ေက်နပ္ခဲ့တဲ့ လူမ်ဳိးေပါ့။ လုပ္လုိ႕မရဘူးဆုိရင္ေတာင္ ေပေစာင္းေပေစာင္း အၾကည့္နဲ႕ေတာ့ ျပန္ၾကည့္ရမွ တျခားအရာေတြကုိ ပုံမွန္ျပန္လုပ္ႏုိင္တာ။ မွားေနရင္လည္း ဘယ္သူေျပာေျပာ ေခါင္းငုံ႕ခံတယ္။ ကုိယ့္အျပစ္နဲ႕ ကုိယ္ခံႏုိင္တယ္။

အဲဒါနဲ႕ ပတ္သတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းတုန္းက ျဖစ္စဥ္ေလးတစ္ခု ရွိပါတယ္။ ေအာင္ေသာင္းနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ခန္းထဲပါ။ ေလးငါးတန္း ေလာက္တုန္းကေပါ့။ အိမ္နီးနားခ်င္းလဲ ျဖစ္တယ္။ တစ္ေန႕မွာ သူကကြ်န္ေတာ့္ပုဆုိးကုိ ျပဲသြားေအာင္လုပ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကုိ ဘာျပန္လုပ္တယ္ ထင္လဲ…??? သူေဘာင္းဘီ ၀တ္မဲ့ေန႕ကုိ ေစာင့္လုိက္တယ္။ စိတ္ေတာ့ နဲနဲရွည္ရတာေပါ့… အဲဒီအပတ္မွာ သူအိပ္မက္ေတြ မေကာင္းဘူးနဲ႕ ထင္ပါတယ္။ မ၀တ္ဘူး။ ေနာက္အပတ္ တနလာၤေန႕မွာ ေအာင္ေသာင္းေက်ာင္းစိမ္း ေဘာင္းဘီးအသစ္ေလးနဲ႕ ေက်ာင္းလာတယ္။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႕မွာ လမ္းခင္းေနတဲ့ ကတၱရာဇီးကုိ ေျပးျမင္တယ္။ အရင္ကေတာ့ ထုိင္ခုံမွာ ပီကယ္စားျပီးသား ကပ္မယ္ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္လည္းက်ေရာ သူထုိင္မယ့္ခုံမွာ ကတၱရာဇီး ကပ္ထားလုိက္တယ္။ နဲနဲေတာ့ အပင္ပန္းခံရတာေပါ့။ စာဖတ္သူအေနနဲ႕ တစ္ခုေတာ့ ျပန္ေမးခ်င္မွာေပါ့။ ဘာလုိ႕ပုဆုိး၀တ္တဲ့ေန႕ မလုပ္တာလဲ….??? ပုဆုိး၀တ္တဲ့ေန႕ဆုိရင္ ပုဆုိးလွည့္၀တ္လုိ႕ရတယ္။ ေဘာင္းဘီက်ေတာ့ လွည့္လုိ႕လည္းမရ အိမ္ေရာက္ရင္ အဆူခံရအုံးမယ္။ တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္တဲ့ မေကာင္းတဲ့အၾကံေတြနဲ႕ လုပ္ခဲ့မိေသးတယ္။ အဲဒီအက်င့္က မေကာင္းလြန္းတာလဲ မေျပာနဲ႕ တကၠသုိလ္မွာ သူငယ္ခ်င္းကုိ တစ္ခုေကြ်းျပီးမွ ကုိယ္ကတစ္ခု ျပန္စားတယ္။ သူကဘလုိင္းၾကီး ေကြ်းရင္ ကြ်န္ေတာ္မစားဘူး။ ေရွာင္တယ္… တကယ္လုိ႕ တစ္ေယာက္တစ္ခါ ရွင္းရမယ္ဆုိရင္ ေက်နပ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ဖြင့္ေျပာတယ္။ မင္းခင္တာက တစ္မ်ဳိးၾကီးပဲတဲ့။ မင္းကမင္းဆီက မေပးရင္ သူမ်ားဆီကလည္း မယူဘူးတဲ့။ ဟုတ္တယ္ ငါကဒီလုိပဲ ကုိယ္ေပးမွ သူမ်ားဆီက ျပန္ယူတတ္လုိ႕။ အခုေနာက္ပုိင္းေတာ့ အဲဒီအက်င့္ေတြ ျပင္ေနပါျပီး။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ "ကုိယ္တုိင္ ေငြရွာေနရျပီးေလ မ်ားမၾကာေသာ အခ်ိန္မ်ားမွာ အိမ္ေထာင္တစ္ခု တည္ေဆာက္ရမွာမုိ႕ မလြယ္ကူတဲ့ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ ေလာကထဲမွာ ေငြေတြလဲ ကုိယ့္အနားရွိေနဖုိ႕ လုိတယ္ေလ" အရင္ဘ၀က ကုသုိလ္ကံ နည္းခဲ့၍ ဒီဘ၀မွာ လုိအင္ဆႏၵမျပည့္၀ျခင္း ေတာင္းတ ငတ္မြန္းေနျခင္းတုိ႕ ခံစားေနရတာ မွန္ေပမယ့္ ေနာင္ေကာင္းဖုိ႕ ၾကည့္ျပီးအကုသုိလ္ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ “ကုသုိလ္မရရင္ေနပါ အကုသုိလ္ေတာ့ မျဖစ္ပါေစနဲ႕” စည္းမရွိတဲ့ လြတ္လပ္မႈမ်ဳိး လုိခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူ႕ေဘာင္ေလာကမွာ ကုိယ္နဲ႕ထုိက္မယ့္ သာယာေပ်ာ္ရႊင္မႈေလး လုိခ်င္တာပါ။ လုိတာထက္ပုိတဲ့ အခ်ဳပ္ေႏွာင္ေတြ ၾကားထဲက ဘ၀ေတြသည္ အရမ္းမြန္းၾကပ္ပါတယ္။ ေခါင္းေမာ့ၾကည့္ဖုိ႕ အင္အားရွိေပမယ့္ ၾကည့္ခြင့္ရတဲ့ေန႕ေတြက ၾကယ္မစုံတဲ့ လမုိက္ညေတြဆုိေတာ့ ဘာကုိျမင္ေနရအုံးမွာလဲ။ တစ္ခုေတာ့ ေတြးမိပါတယ္။ ဘာမွမသိတဲ့ လူေတြသည္ ဘာကုိမွမေၾကာက္ဘူး နားေအးတယ္လုိ႕ ထင္ေနၾကတယ္။ တကယ္သိ တကယ္နားလည္သြားေသာ လူတစ္ေယာက္မွာ အရင္ကမသိခဲ့တာကုိ ေၾကာက္ရြံ႕မိတာ အမွန္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ယခင္က လုပ္မိခဲ့တဲ့ အမွားေတြကုိ မုန္းတီးလာတယ္။ ဒီထက္ေကာင္းေအာင္ ေရွ႕ဆက္ခ်င္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေစ့ေစ့ မၾကည့္ရဲတဲ့ လူေတြရွိပါတယ္။ ဥပမာ စာအရမ္းေမးတဲ့ အရမ္းက်စ္တဲ့ ဆရာမ်ဳိး၊ ေနာက္တစ္မ်ဳိးက ဘာသာေရး ကုိင္းရႈိင္းျပီး ေအးခ်မ္းစြာ ေနတဲ့လူမ်ဳိးပဲ။ ဆရာဆုိတာကေတာ့ ထားလုိက္ပါေတာ့ ဒါက ရယ္စရာေျပာတာပါ။ စာရေနရင္ေတာ့ ၾကည့္ရဲတာေပါ့ဗ်ာ… မရရင္ေတာ့ မၾကည့္ရဲဘူးေပါ့။ တခါတေလေတာ့ စာရလည္းမၾကည့္ရဲ မရလည္းမၾကည့္ရဲတဲ့ ဆရာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ခ်စ္ေၾကာက္ရုိေသ ေနရေသာ ဆရာေတြက တပည့္ေတြအေပၚ ဘယ္ေတာ့မွ အျပစ္မျမင္တတ္ပါဘူး အျမဲတမ္း ခြင့္လြတ္ျပီးသားပါ။ ေျပာခ်င္တာက ဘာသာေရး လုိက္စားတဲ့ လူေတြပါပဲ။ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာဆုိတာ တကယ္ပါ မယုံရင္ ရွာၾကည့္ႏုိင္တယ္။ သူတုိ႕ကုိ ၾကည့္လုိက္တာနဲ႕ မိမိ၏စိတ္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းသြားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သူတုိ႕ကုိ ေစ့ေစ့မၾကည့္ရဲတာ… ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မလုံဘူးေလ… ကြ်န္ေတာ္လည္း ၾကဳိးစားေနပါတယ္။ ဘာသာေရး လုိက္စားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္က လူတစ္ေယာက္ကုိ အားက်လုိ႕ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေကာင္းေအာင္ျပင္ေနပါတယ္။ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလုိပဲ။ အကုသုိလ္ မလုပ္ျဖစ္ဖုိ႕ စိတ္ကုိ ေအးခ်မ္းေအာင္ လုပ္ရမယ္။ လူေတြကုိ အက်ဳိးျပဳခ်င္ေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္မေန႕က အေတြးေပါက္လုိ႕ စာေလးႏွစ္ေၾကာင္း ေရးမိတယ္။ အဲဒါက ဒီလုိေလးပါ။ “ေပးဆပ္ျခင္းေတြျဖင့္ အရာရာ ေအးခ်မ္းေစမယ္ဆုိရင္ ငါ့ရွိသမွ် အားလုံးေပးခ်င္တယ္” “စြန္႕လြတ္ျခင္းေတြဟာ မနာက်င္ရပဲ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရေနမယ္ဆုိ ငါပုိင္ဆုိင္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ဆုံးရႈံးပါေစ ဗလာနတိၱ ေနႏုိင္တယ္” လုပ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ လူတုိင္းကုိ အေကာင္းျမင္ခ်င္ပါတယ္။

တရားစာေစာင္ေတြမွာ ဖတ္ရတဲ့ စာပုိဒ္ေလးေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီထဲက ကုိယ္နဲ႕ကုိက္မယ့္ အခ်ိန္၊ ေဒသ၊ ေနရာေပၚ မႈတည္ျပီး ႏွစ္သက္တဲ့ စာသားေတြကုိ ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။ ကုိယ္ႏွင့္ႏႈတ္ကုိ အနားေပးျပီး အသိတရားနဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္ပါေစ တကယ္ခ်မ္းသာတယ္… “ရခဲလွေသာ လူ႕ဘ၀တြင္ ကံေကာင္း၍ က်န္ေနေသာ လက္က်န္အခ်ိန္ကုိ မေမ့မေလွ်ာ့ေသာ အသိတရားႏွင့္ အက်ဳိးရွိစြာ အသုံးျပဳၾကပါ” ဒီစာပုိဒ္ေလးကုိ ဖတ္ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ေအာက္ကေန ထပ္ကြန္႕လုိက္တယ္။ ငါ့ပတ္၀န္က်င့္က လူေတြ၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ငါ့မိတ္ေဆြေတြ၊ ငါ့ေဆြမ်ဳိးေတြ ငါ့ေရွ႕မွာေရာ ငါ့ေနာက္ကြယ္ပါ ေသဆုံးေနၾကတာ ရွာစရာမလုိတဲ့ တရားေတြပါပဲ လုိ႕ေတြးမိရင္းနဲ႕ ဒီစာေလးကုိ အဆုံးသတ္လုိက္ပါတယ္။ ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္တဲ့ မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္ မိမိရဲ႕စိတ္ေတြကုိ တျဖည္းျဖည္း ႏႈးညံသိမ္ေမြ႕ေအာင္ လမ္းညြန္ျပေပးေနေသာ ဗုဒၶရဲ႕ အဆုံးအမႏွင့္ တရားစာေပမ်ားအား မေမ့မေလွ်ာ့ေသာ အသိတရားမ်ား ႏွင့္ ဦးထိပ္ပန္ဆင္ ထားပါမယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဒီစာေလးကုိ ဖတ္မိသူတုိင္း ကြ်န္ေတာ့္ျဖစ္စဥ္ေလးနဲ႕ ႏႈိင္းယွဥ္ကာ အသိတရားနဲ႕ ျပင္ဆင္ႏုိင္ရန္ အတြက္ပါပဲ။ စာဖတ္ေသာ ပရိတ္သတ္မ်ားအားလုံး စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း ကုိယ္၏ က်န္းမာျခင္း မ်ားႏွင့္ ျပည့္၀ၾကပါေစ။

0 comment:

Comment here

သင့္အၾကံျပဳခ်က္ေတြကုိ ေလးစားစြာ ဖတ္ရႈေပးပါမည္။ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

Loading...

 
RSS FeedRSS Subscription!
Follow me!Follow me!